43 | YLSC 14#

ผมไม่มีอะไรจะพูดมาก

ปีนี้ผมก็ทำงานเบื้องหลังเช่นเคย
โดยเปลี่ยนจากสวัสดิการมาเป็นสถานที่
ไม่ได้เจอน้อง ไม่สนิทกับน้อง น้องไม่เห็นหน้าถ้าเราไม่เสนอหน้า

แต่ถึงจะทำงานเบื้องหลังก็ยังไปแอบรู้อะไรมากมาย
ค่ายนี้มีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มีปัญหาทัศนคติของคนที่หลากหลาย
มีปัญหาความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง ทิฐิ
ปัญหาของตัวน้องบ้าน
ปัญหากิจกรรม

และอื่นๆอีกเพียบ ที่เราควบคุมไม่ได้
เช่นก้อนเมฆ อารมณ์ของป้าที่โรงอาหาร อารมณ์ภารโรง ...

แต่ผมรู้สึกดีกับค่ายนี้
พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ทำเต็มที่กันทุกคน
การประชุมครั้งหลังๆ มีเพื่อรวมความคิดเพื่อแก้ปัญหา
ไม่ใช่สาดโคลนกันไปมาเหมือนเคย

น้องๆ มีความสามารถมากกว่าที่เราคิด
ผมทึ่งกับหลายความคิดเห็น
และแอบคาดหวังว่าต่อไปชมรมเราจะเจ๋งอีกครั้ง
ที่สำคัญกว่าคือมิตรภาพระหว่าชั้นปีที่เกิดขึ้น
สังเกตุจากปี 2 กับปี 3 ปี ที่รับฟังกันและกัน
และสนิทกันมากกว่าปีอื่นๆ และน้องปี 1 ปีนี้หลายคนมีความคิดดีๆ
คิดว่าไม่น่าจะยากที่เราจะสร้างความสนิทสนมให้เกิดขึ้นในชมรมนี้

ระหว่างบายศรี ผมรู้สึกว่าตัวเองพูดได้ดีขึ้น คงเป็นเพราะผมเริ่มแก่ขึ้น
มีประสบการณ์มากขึ้น แต่ได้คุยกับน้องแค่ไม่กี่คนเพราะน้องคุยนาน
ไม่ยอมไปหาพี่คนอื่น ขุดเรื่องนั้นเรื่องนี้มานั่งคุยไปเรื่อยๆ
จนสนิทกับน้องคนนั้นไปเลย วันรุ่งขึ้นน้องคนนั้นก็ลากผมไปที่บ้าน 6 ที่น้องเค้าอยู่
ก็เลยรู้จักน้องบ้านนั้นทั้งบ้าน น้องปีนี้น่ารักครับ คุยง่าย

ถึงค่ายจะมีปัญหาภายนอก ภายใน มากมายอย่างไร
ขอแค่สุดท้าย เราได้ใจน้องบ้าน เราได้มิตรภาพระหว่างปีเดียวกัน ได้มิตรภาพระหว่าชั้นปี
ผมว่าค่ายนี้มันประสบความสำเร็จครับ ปัญหาอื่นๆเดี่ยวมันก็จางหายไป
แต่มิตรภาพมันจางหายไปยากกว่า

มีเรื่องตลกเล็กน้อยที่ตัวน้องบ้าน ผมไม่รู้ว่าเกณการคัดเด็กของอำนวยการเป็นอย่างไร
แต่น้องที่เราได้มามันแตกต่างจากทุกปี น้องมีความเป็นผู้นำสูงกันอยู่แล้วทั้งนั้น
และบางคนก็ไม่ได้ต้องการเข้าวิดยา ตอนบายศรีน้องคนนึงบอกว่า อยากเข้าอักษรค่ะ
บางคนก็บอกว่า อยากเรียนนิติ บางคนก็นิเทศ ... - -'


สำหรับตัวผม ผมมีความสุขที่ได้ไปค่าย ylsc 14# ครับ

ขอเก็บเรื่องราวส่วนที่เหลือที่ไม่ได้กล่าวไว้ ณ ที่นี้ ในความทรงจำของผม ...

ขอบคุณสำหรับประสบการณ์