รักนะ "In Music"

ชีวิตเราต่างก็ยังตามหา "คำตอบที่หายไป" ต่างยังต้องการ "ใคร" สักคนมาเติมเต็มหัวใจ ...

อาจเป็นเพราะ "เหตุเกิดจากความเหงา" ที่ทำให้ "คนไม่พิเศษ" คนหนึ่ง รู้สึก "หวั่นไหว" อยาก "เล่นของสูง"

แต่เขาก็คงต้อง "ตัดใจ" เพราะเธอคนนั้นช่าง "ห่างไกลเหลือเกิน"

เขาไม่อยาก "รอ" ให้ "ปาฏิหาริย์" นั้นมีจริง...

เขาจึง "เปลี่ยน" ใจมารักคนที่ "ใกล้" ๆตัวและดู "น่ารัก" ดีกว่า

เขาแอบรักเธออยู่นานแต่เป็นเพราะเขา "ไม่กล้า" ที่จะ บอก "รักเธอ"

เขาเนียนตีสนิทเธอหวังได้ใจจากเธอ "นิ้ดนึงพอ" เขา "ย้ำ" กับตัวเองเสมอว่า "รักเธอ" มากมายเพียงใด

จนวันหนึ่งใน "คืนที่ดาวเต็มฟ้า" เขามีโอกาศอยู่กับเธอสองต่อสอง

เขาอธิษฐานดวง "ดาว" ขอให้เธอ "รัก" เขา

...


"รักเธอ" ... และแล้วเขาก็ได้พูดออกไป

เธอ เบือนสายตาจากเขา สงบนิ่ง ...เขา ทำอะไรไม่ถูก รอคำตอบ

"รักของเธอมีจริงหรือเปล่า" ?เธอตอบด้วยคำถาม

เพราะเธอยังรู้สึก "กลัว" และยัง "ตัดใจไม่ได้" กับ "รักที่เพิ่งผ่านพ้นไป" ของเธอ

เขาเข้าใจ เพราะถึงแม้เขาจะเป็นเพียง "คนไม่เอาถ่าน" แต่เขาก็จะขอ "ย้ำ" ว่า "คนๆนี้จะไม่ไปจากเธอ" แน่นอน

จะ "ต่อให้ใครไม่รัก" เธอ เขาก็ไม่สน เขาจะ "รักเธอเสมอ" "รักหนักแน่น" และจะอยู่ "เพื่อเธอตลอดไป"...

เธอก้มหน้า กำมือเขาแน่น มองหน้าเขา พูดว่า "ขอบใจ"

เบา ... ใจ

ตอนนี้เคลียร์เรื่องที่บ้านเรียบร้อย เข้าใจกันดี ... เบา

เรียนก็หนักดี แต่ไม่หนักไป ทั้งๆที่ลง 22 หน่วย แต่รู้สึกเฉยๆ ผมรู้สึกว่าผมกดดันตัวเอง
มากทุกเทอมอยู่แล้ว จนชินแล้วก็ว่าได้ ... ขำๆ

อีกเรื่องก็ดี วางๆไปซะ ไม่นึกถึงอีก ... ปล่อย ไป ตาม หัว ใจ

งานท ี่ชกศ. ก็ปากดีคับ ไปรับงานวิชาการค่ายมาทำซะงั้น
แต่ได้คนช่วยบ้าง มีคนให้กำลังใจบ้าง และก็คิดว่าพอทำได้
และก็ูตูนจะต้องการคนอยู่มาก ... ช่วยด้วยใจ

.......................................................................................

เราคือใคร เราอยู่ไปเพื่ออะไร ... ผมไม่พบคำตอบสักที

จนกระทั่งผมได้อ่านบทสัมภาษณ์ของ "เป็นเอก รัตนเรื่อง"

ที่เป็นเจ้าของผลงานภาพยนต์เรื่องล่าสุด "พลอย"

เจ้าตัวพูดง่ายๆ หลังจากถูกถามว่า "หาคำตอบเจอไหมว่า อยู่ไปเพื่ออะไร ?"

เค้าตอบว่า "ไม่เจอ" แต่เป็นเอกไม่ได้รู้สึกทุกข์ ที่ไม่พบ "คำตอบ"

"มันก็ดีนะที่ไม่มีคำตอบ เพราะถ้ามีคำตอบมันก็คงจะ อ้าว รู้คำตอบแล้ว แล้วไงต่อล่ะ ตายเลยดีกว่ามั้ย"

โดนครับโดน

สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่เราได้พบคำตอบ แต่อยู่ที่เราได้แสวงหาคำตอบต่างหาก

เราก็คงต้องอยู่บนโลกนี้ต่อไปเพื่อหาคำตอบให้กับคำถามหลายๆคำถาม

ซึ่งอาจจะไม่พบ "คำตอบ" จนกระทั่วเราตายไปก็ได้ ...

โหมดพัฒนาตน

สบาย

ได้ระบายคำพูดจริงๆไปเมื่อครู่

รู้สึกดีกับตัวเองขึ้นมานิ้ดนึง


สุดท้ายผมก็คงได้แต่เรียนอ่ะนะ ไม่สามารถมีใครได้

เพราะมีแต่เรื่องเรียนเนี่ยแหละ ที่ความพยายามของผมไม่เคยสูญเปล่า

ให้เวลากับมันเท่าไร ทุ่มเทความพยายามลงไปเท่าไร ผลที่ได้กลับมาก็เท่านั้น

ใครก็มาเอาจากเราไปไม่ได้

มีไว้กับตัวยิ่งนานวัน ยิ่งมีค่า

ยิ่งมีมาก ยิ่งทำประโยชน์


ก็จบแค่นี้ กำลังรักษาบาดแผล ที่ตัวเองทำเอง ...
....................................................................


เบื่อตัวเอง แอบรักข้างเดียว คลุมเครือ พอกันที !!!!!!

ชิวววว

วันพรุ่งนี้ภาวิชาคณิตศาสตร์ของผม โดยพวกเพื่อนๆผม และผม

จะไปทริบรับน้องกัน

วางแผนอะไรๆ เตรียมของ เตรียมกิจกรรม ซ้อมสัน กว่าจะเรียบร้อยลงตัว ก็วันสองวันนี้เอง


ผมเองเตรียมส่วนของตัวเองพร้อมแล้ว จัดกระเป๋าเรียบร้อย เตรียมไปสนุกกับน้องแล้ว

หวังว่างานจะราบรื่นนะ

-------------------------------------------------------------------------------

ชีวิตเริ่มยุ่งเหยิงอีกครั้ง...

มีเรื่องให้คิดมาก ... อีกแล้ว

คราวนี้เป็น "อนาคต"

ถ้าเราไม่วาดมันไว้ ถ้าเราไม่คิดว่าเราทำได้ แล้วเราจะมีวันที่ทำได้มั้ย...

แต่ยังไงล่ะ วิธีการล่ะ ความทุ่มเทล่ะ เวลาล่ะ

คำตอบที่ได้คงเป็น "ดีที่สุด - มากที่สุด"

อืม...เอาตามนั้นไปก่อน จนกว่าผมจะเจออะไรที่ผมอยากทำจริงๆ ก็แล้วกันนะ


เรื่อง อื่นๆที่รกหัวอยู่ตอนนี้นอกจากเรื่องเรียนก็ ... ไม่แน่ชัด !

เอาเป็นว่าเพลง "เปลี่ยน" ทั้งของ Flure และ ETC อธิบายได้ไกล้เคียงที่ลุดละ

10 เจตนา

กำลังเรียนวิชา TC ที่ห้อง TAB 220 เวลา 8.30

อ.โชติรส กำลังท้าวความถึงเรื่องที่เคยเรียนมาแล้วใน Discrete Math และคงจะท้าวความไปจนจบคาบ กระผมเกิดอาการเบื่อขึ้นมาเลยพึ่งพาเครื่องอัดเสียง MP3 แล้วอู้เรียน มาเขียนบันทึกอยู่นี่ (แต่ยังตามเนื้อหาทันอยู่นา)

____คนแต่ละคนมีความคิด ต่างต้องการสุขสบาย ต่างต้องการเพื่อนฝูง บางคนใช้ความคิดมาก บางคนไม่ค่อยใช้ บางคนให้ความสำคัญกับบางเรื่อง แต่บางคนอาจเห็นเรื่องนั้นไม่สำคัญสักนิ้ด บางอาการที่แสดงออกแก่กันและกันสื่อถึงเจตนา ที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจคอยบังคับร่างกายให้ปฏิบัติตาม ทุกการกระทำของคนที่ยังมีสติคงทำเพื่อผลอันใดอันหนึ่ง โดยคนนั้นอาจรู้ตัวว่าทำเพื่อผลนั้น หรืออาจจะไม่ คนเกิดมาพร้อมกับสันชาตญาณอย่างหนึ่ง ที่สามารถหยั่งรู้ได้ว่า การกระทำที่เราได้ทำลงไปจะทำให้ผู้อื่นรู้สึกอย่างไร แต่สันชาติญาณนั้นๆของคนแต่ละคนก็ไม่เท่ากันซะทีเดียว ก่อให้เกิดการกระทำที่เสียความรู้สึกโดยมีเจตนาที่ดี ความขัดแย้งบางอย่าง อาจเกิดจากสาเหตุนี้ ในทางกฏหมาย ถือว่าเจตนาของบุคคลเป็นบ่อเกิดแห่งการกระทำที่มีสติ คนจะถูกตัดสินโทษต่อเมื่อเขาได้กระทำผิดกฏหมาย หรือไม่กระทำสิ่งถูกกฏหมายโดยการกระทำหรือไม่กระทำนั้นต้องมีสติเป็นพื้นฐาน

____คนทุกวันนี้ คบกันอย่างผิวเผิน หวาดกลัวการสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งซึ่งกันและกัน เพราะทุกคนกลัวการถูกทอดทิ้ง จึงทำให้ความสัมพันธ์ที่ควรยั่งยืนกลับไม่ยั่งยืน คงเพราะ คนมีมากเกินไปแล้วในตอนนี้ ในความเห็นส่วนตัวการจะเข้าไปรู้จักใครอย่างลึกซึ้งนั้น ต้องใช้ความกล้าและการประเมินสถานการ เพราะถ้าพลาดคือการขาดทุน ในความคิดผม จำนวนคนที่มากขึ้นส่งผลให้คนที่เห็นแก่ผู้อื่นมีสัดส่วนในสังคมลดลง ทำให้เรารู้สึกว่าสังคมนี้มันไม่ได้เรื่องเลยมีแต่คนเห็นแก่ตัว ทั้งที่เมื่อประชากรเพิ่มสัดส่วนคนดีกับคนไม่ดีควรจะเท่าเดิม ที่ผมเห็นว่าสัดส่วนของคนเห็นแก่ผู้อื่นลดลงผมคิดว่า คนที่จะเป็นคนเห็นแก่ผู้อื่นได้ต้องมีความคิดที่ถูกปลูกฝังมาอย่างดี เห็นในประโยชน์ที่มากกว่าในการทำดีต่อผู้อื่น เป็นการกระทำที่มองการไกล เพราะผลที่เราทำดีกับผู้อื่นสุดท้ายก็เพื่อให้ผู้อื่นทำดีกับตนนั่นเอง และการปลูกฝังประเภทนี้ไม่ได้ทำกันง่ายๆ ต้องใช้ความพยายามในการปลูกฝัง และก็มีโอกาศไม่สำเร็จสูง ทำให้คนที่เห็นแก่ผู้อื่น หรือเรียกอีกอย่างว่าคนดี มีน้อยลงเรื่อยๆ

____กฏง่ายๆ ที่นักกฏหมายในยุคแรกใช้บัญญัตฏกหมายขึ้นมาก็คือ คิดว่าการกระทำที่ผิดคือการกระทำที่ เมื่อเราถูกกระทำอย่างนั้นเราจะไม่ชอบใจ เดือดเนื้อร้อนใจ ดังที่เคยอ่านเจอว่า เราไม่ทำการข่มเหงรังแกผู้อื่นเพราะเหตุลึกๆแล้วเราไม่ต้องการให้ใครมาข่มเหงรังแก

____ผมเกิดมาในโลกที่ไม่สวยงาม ต้องต่อสู้ฝ่าฟัน ทั้งกับตัวเอง และกับคนรอบข้าง และกับโชคชะตา ผมแสวงหาความสุขสบายในบั้นปลาย ผมแสวงหาความรักที่จริงใจ มองเข้ามาในตัวผม ความคิดผม แล้วเห็นและประทับใจตัวตนของผมจริงๆ ดั่งที่ผมมักจะมองผ่านทะลุเข้าไปในคนอื่นๆ แล้วเห็นสิ่งที่เค้าต้องการจริงๆ ผมไม่อ้อนวอนเทวดา ไม่ขอให้ใครที่อยู่เบื่องบนช่วยทำสิ่งที่ผมต้องการ ผมอยากสร้างมันขึ้นมาเอง ...


____ทุกความสำเร็จเป็นการวางแผนระยะยาว

ปล. อ่านดูแล้วสับสนเหมือนกัน แต่ช่างเถอะขี้เกียจแก้

9 เรียนมา 2 วัน

เฮ้อ...ได้เรียนคอม ซะที หลังจากเรียนอะไรๆ ที่เป็นเลข พื้นฐานกันมาตลอด สองวันมานี่รู้สึกดี

เพราะ แต่ละตัวที่เรียนเจาะลึกถึงใจไม่ผิดหวัง ทั้ง Image processing, Com graph, System analysis ถึง SA จะโหดไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็พอรับได้ และเห็นเจตนาที่ดีของ อ. ที่ต้องการสั่งสอนนิสิตบางกลุ่มให้อยู่ในระเบียบ ( ไม่ขอเอ่ยว่ากลุ่มไหน ) เนื้อหาที่ได้อ่านลุยไปบ้างแล้วก็มีหลายวิชา แต่พอได้ฟัง อ. พูด ก็พบว่าที่ต้องพยายามอ่านตั้งนานกลับเข้าใจได้อย่างง่ายดาย และก็กระจ่างกว่าด้วย แค่เราตั้งใจฟังก็ได้อะไรมากกว่าอ่านเองหลายเท่าเลย อ. ช่วยเป็นผู้นำทางให้นิสิตอ่านหนังสือได้ถูกทางและรวดเร็ว ... ทำไมผมเพิ่งจะรู้ตอนนี้ ในเมื่อมันผ่านมาตั้งครึ่งทางแล้ว

ผมมองความสามารถตัวเองไว้ระดับหนึ่ง และก็ประเมินความสามารถในการก้าวหน้าของตัวเองไว้ระดับหนึ่ง

ผมไม่ชอบทำอะไรเกินตัว ความสามารถที่ผมมี บวกเวลาที่ผมจะทุ่มเทให้ได้ ผมประมาณดูแล้วก็อยากจะลด Logic ออกไป เพื่อจะมาทุ่มกับ SA, Image, Com graph เพราะแต่ละตัวมีโปรเจคกันทั้งนั้น ล้วนมีผลต่อแนวทางในอนาคต ก็ขอตั้งใจหน่อยละกัน ส่วน Logic ที่ตัดออกไปก็ขอโทษเพื่อนๆ ด้วยที่ผมเคยบอกว่าจะเรียน ทั้งชาและอีกหลายๆคน ก็อยากเรียนอ่ะนะ แต่ไม่อยากเรียนให้ออกมาไม่ดี ( คือยังกลัวเรื่องเกรดน่ะ )

เรื่องเรียนผ่านไป เรื่องอื่นๆ ก็ยังอ่อนหัด

เคยใหม รู้สึกอะไรลึกซึ้งมากมายกับคนๆนี้ แต่ไม่กล้าเข้าไปหา เพราะกลัวจะเป็นการรบกวน จนการกระทำที่แสดงออกกลายเป็นเมินเฉย และเหินห่าง
อยากทำอะไรๆให้เธอตั้งมากมาย แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร ถึงวันเกิดของเธอก็ไม่รู้จะให้อะไรอยากให้เธอประทับใจ คิดมากไปไกลซะจน ไม่มีแม้แต่คำว่า Happy Birthday …

เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายอยู่ลึกๆ

8 เปิดเทอมแล้ว 1 วัน

ปี 3 แล้ว ทำอะไรก็นึกถึงอนาคต ซึ่งคนทั่วไปเค้าก็คิดถึงกันมานานแล้วล่ะมั้ง
ขณะนี้อยู่ที่ห้องคอมคณะ แปลกดี ทุกครั้งที่เปิดเทอมใหม่ บล้อกหน้าแรกหลังเปิดเทอมมักเขียนขึ้นที่ ห้องคอมคณะ
ก็อย่างว่า เราคงใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยต่อไปอีกไม่ได้แล้ว แต่ละการกระทำเริ่มจะไม่ใช่สิ่งที่อยากทำเข้าไปทุกที
เปิดเทอมนี้ก็เปลี่ยนอะไรๆไปหลายๆอย่าง
เปลี่ยนวิธีจดเลคเชอร์ ที่เดิมจะจดลงสมุดแยกวิชา ซึ่งพอเรียนๆไปก็เริ่มขี้เกียจเอาสมุดมาวันละหลายๆเล่ม
ยิ่งวันที่ต้องเรียนหลายวิชาและต้องเอาหนังสือมาเรียนกระเป๋าก็ยิ่งหนัก เลยเปลี่ยนใหม่เป็น จดลงสมุกรายงานแบบฉีกได้
จดลงไปหน้าละวิชาเปลี่ยนคาบเรียนก็เปลี่ยนหน้าต่อไป พอเรียนจบเทอมก็ฉีกและก็จัดเรียงเป็นแต่ละรายวิชา
ตัดปัญหา ลืมเอาสมุดมา พกสมุดหลายๆเล่ม เพราะสมุดรายงานเล่มเดียวคงไม่ลืมง่ายๆ ...

เรียน
เทอมนี้ผมเอาจริง ... พูดกับตัวเองหนักแน่นกว่าทุกเทอม
ปิดเทอมที่ผ่านมาก็เตรียมตัวมาพร้อมพอสมควร แต่คงต้องขวนขวายอีกบ้างตอนเปิดเทอม

งาน
เต็มความสามารถ และเต็มประสบการณ์

เพื่อน
ก็ยังคงมีแต่เพื่อนสนิทจริงๆ ไม่กี่คน ยิ่งนานวันก็ยิ่งเห็นว่า คน แต่ละคนนี่มันเป็นอย่างไร ไม่เห็นจะน่าอยู่ด้วยเลย มีแต่ปัญหา ผมก็ด้วยมั้ง เลยอยากอยู่คนเดียวมากกว่าในบางครั้ง ...

Love
ยัง...