74 | ปัจจุบันนี้

อยู่ ปี สี่ แล้ว ค้าบ
ไม่อยากเชื่อเลย
ผมใช้ชีวิตผ่านไปทีละวันเอง
จนถึงตอนนี้มันผ่านไปตั้งสามปีแล้วเราะ...ใจหายอ่ะ

ยังมีสิ่งที่ไม่ได้ทำอีกหลายอย่าง
บางอย่างก็ยากจะทำได้แล้ว เช่น เดินขึ้นภูกระดึง

อย่างแรกนั้นคิดไว้ตั้งแต่เด็กแล้ว คือเคยดูรายการอะไรสักอย่าง
แล้วเกิดความรู้สึกชอบมาก อยากไปเหยียบมันสักครั้ง
ตื่นเช้าดูประอาทิตย์ขึ้น เดินชมภูครึ่งรอบในเวลาหนึ่งวัน (มันจะใช้เวลาประมาณนั้น)
แล้วก็ชมพระอาทิตย์ตกในอีกด้านของภู
จากนั้นก็เดินกลับที่พัก ชื่นชมธรรมชาติสองข้างทางไปพลาง สุขโคตรๆๆๆ

เปิดเทอมมาสามวัน ไปว่ายน้ำทั้งสามวัน
ว่ายสระมาตรฐาน 50 เมตร ข้างศาลาพระเกี้ยวนั่นล่ะ
วันแรกว่ายได้แค่ 100 เมตร ก็เหนื่อยโคตรๆแล้ว
อะไรวะ เมื่อก่อนกูแข็งแรงกว่านี้เยอะเลย
ตั้งแต่เข้ามหาลัยมานี่ไม่ได้ออกกำลังกาย รู้สึกว่าพลังจะลดลงไปมาก
วันที่สองก็ไปว่ายอีก ก็ว่ายได้เท่าเดิม หมดแรง
วันต่อๆ ไปก็จะมาว่ายอีกเรื่อยๆ ล่ะ

เพราะหนังสือ + หมอ + อาจารย์สอนว่ายน้ำ ?
บอกว่า โรคหมอนรองกระดูก (บ้านี่) มันแพ้การว่ายน้ำ !!!
หลายคนเป็นโรคนี้ ได้พยายามว่ายน้ำอย่างสม่ำเสมอ ต่อเนื่อง ยาวนาน (เป็นปีๆ)
แล้วโรคนี้มันก็หายครับ no ผ่าตัดด้วย..
เหมื่อนแสงสว่างที่ปลายถ้ำแว็บๆมาว่า ความหวังจะกลับเป็นคนปกติยังมี !!
ข่าวดีครับ

เรื่องเรียนก็เริ่มลงตัว (มั้ง) เหมือนเพิ่งจับหลักการเรียนในมหาลัยได้
ว่าควรใส่ใจกับอะไร ตอนไหน (555)

แต่เรื่องโปรเจคนี่สิ ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย
รู้สึกถ้ากำหนดขอบเขตไม่ดี งานจะเยอะแยะมากมายจนอาจเสร็จไม่ทัน
paper ก็อ่านไม่ค่อยเข้าใจ สมการอะไรของมัน จะรอดมั้ยๆ ๆ