ความตายมาหาเราเมื่อไหร่ก็ได้
เมื่อวาน
ผมมามหาลัยแต่เช้า 6:30 น เห็นยามใต้ sci วิ่งวุ่น ตะโกนโวยวาย
"มีเด็กกระโดดตึก sci"
ห๊า...จิงดิ
ผมสองจิตสองใจว่าควรไปดูหรือไม่ แต่ขาผมกลับค่อยๆ พาเดินไปที่ลานลูกหมา
จนผมอยู่ห่างจากเธอไม่กี่เมตร
เธอนอนคว่ำหน้าในชุดนิสิต กระโปรงพีท แขนบิดหักคนละทิศละทาง มีเลือดซึม
ร่างนั้นพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่ก็ขยับได้เพียงเล็กน้อยเท่าน้น
เห็นเธอพยายามจะเงยหน้าขึ้นมองอะไรสักอย่าง แต่ก็ทำไม่ได้
เธอยังไม่ตาย...แต่เธอกำลังจะตาย
ผมยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก
ยืนดูเอามือปิดปากตัวเอง
ผมควรทำอะไร ?????
เธอกำลังจะตายไปจริงๆ ผมไม่เคยเห็นใครตายมาก่อน
ผมเคยเห็นศพก็จริง แต่ผมไม่เคยเห็น ความตาย
ชีวิตบางครั้งก็เข้มแข็ง แต่บางครั้งก็เปราะบางเหลือเกิน ท่าทางเธอกำลังทรมาน
มองดูแล้วนึกถึงว่าระบบต่างๆในร่างกายเธอ คงกำลังล้มเหลวไปทีละระบบ
ชีวิตมนุษย์ที่แสนซับซ้อน และมหัศจรรย์
ถูกทำลายอย่างง่ายดาย ด้วยเวลาแค่กระพริบตาเดียว
ผ่านไปสิบนาที ไทยมุงเริ่มหนาตา
รถพยายาลและรถตำรวจ กำลังจะมา
คนเริ่มถามกันว่า เธอเป็นใคร และ ทำไม ?
พี่บอล ที่เห็นเหตุการณ์เกือบจะพร้อมๆกับผม ชวนขึ้นไปดูจุดที่เธอน่าจะกระโดดลงมา
ก็เห็นร่องรอยที่ชั้น 4 นิ้ดหน่อย แต่ไม่เห็นข้าวของอะไรที่น่าจะเป็นของเธอคนนี้
ดูที่ชั้น 2, 3, 5, 6 ก็ไม่มีร่องรอยอะไร ถ้าไม่ใช่ชั้น 4 ก็คงเป็นชั้นที่สูงกว่านี้มาก
แต่เธอไม่ใสรองเท้า เราก็ควรจะเจอรองเท้าสิ...เพราะงั้นต้ิองเป็นชั้นที่สูงกว่านี้
ผ่านไปอีก 10 นาที ผมกลับลงมาข้างล่างอีกครั้ง เห็นเธอแน่นิ่งอยู่ท่าเดิม ไม่ขยับตัว
เธอน่าจะตายไปแล้ว หมอ พยาบาล ที่รีบร้อนกันมาช่วยเหลือ ต่างยืนอยู่เฉยๆ
ทุกคนคงกำลังรอตำรวจ...
เวลาผ่านไป ศพถูกเก็บขึ้นรถ
จบไปแล้วหนึ่งชีวิต ไม่สามารถเรียกกลับมาได้อีก
ร่างเธอไปจากที่นั่น เหลือไว้แต่คำถาม
เธอเป็นใคร เธอตกลงมาอย่างไร
ถ้าเธอกระโดดลงมาเอง เธอฆ่าตัวตายทำไม ?
คำตอบ คงมีแต่ตัวเธอเท่านั้นที่รู้
ตำรวจได้เจอรองเท้าและข้าวของ ที่หาตัวเจ้าของไม่พบบนชั้น 11
ข้าวของที่ว่า วางอยู่ในห้องพักนิสิตภาคเคมี
รองเท้า จอดอยู่ที่ระเบียงตึก ณ จุดที่ตรงกับที่พบศพด้านล่าง
ถ้ารองเท้าและข้าวของนี้เป็นของเธอ เธออาจเป็นนิสิตภาคเคมี
เมื่อตำรวจพลิกศพดู ก็พบว่าข้างตัวเธอมีบัตรนิสิตตกอยู่ (เธอถือบัตรนิสิตลงมาด้วย !)
ระบุ เป็นนิสิตภาคเคมีปี 4 ที่ผมรู้จัก ...
เธอชื่อ กิ่ง ...(ไม่ใช่
กิ่ง geo นะ เหอเหอ)
เค้าเป็นเด็กโครงการอะไรสักอย่าง เรียนปีเดียวกับผม เกรดเธอเคยขึ้นเป็นที่หนึ่งภาคเคมี
หน้าตาดี รูปร่างดี เรียนเทพ ดูแล้วไม่น่าเป็นคนที่คิดสั้นเลยสักนิ้ด...
คนระดับนี้ ทำไมต้องฆ่าตัวตายด้วย สงสารคนที่เลี้ยงดูเค้าที่สุด
ตัวเค้าเองเจ็บปวดทรมานแค่ระยะสั้นๆ แต่คนที่อยู่ข้างหลัง อาจเจ็บไปตลอดชีวิต
ผมดูแล้วเสียดาย และเวทนา ...
ผมเคยคิดฆ่าตัวตายเช่นกันครับ คนรู้จักผมคงทราบ (เหรอ)
แต่ไม่ใช่เพราะผมมีเป็นคนมีปัญหา
เป็นเพราะผมเคยคิดเล่นๆ ว่าคนเราเกิดมาทำไม คนเราแสวงหาอะไร
แล้วพบว่าคำตอบมันคือความไร้สาระ และความน่าเบื่อ
ชีวิตเรากระจิ้ดริด เมื่อเทียบกับปริมานพวกเราทั้งหมด
เรามีความสามารถสักเท่าไรก็ไม่สามารถครอบครองทุกๆสิ่ง
ถึงคนที่มีทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ยังเกิดความทุกข์ได้เลย
เราตาย โลกก็ยังหมุนอย่างเดิมเป็นปกติ
เราอยู่ โลกก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงจากเดิมเท่าไหร่
ถึงแม้โลกจะร้อนจนคนตายเรียบ โลกก็ยังหมุนต่อไป
เวลาผ่านไป ดวงอาทิตย์ดับ กลายเป็นดาวยักษ์แดง กลืนกินทุกอย่าง
พวกเราและโลกก็จะสูญสิ้นอย่างแท้จริง
เห็นไหมว่า ชีวิตมันไร้สาระ ตายไปก็ง่ายดี
ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอีก ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องขวนขวาย ... ... ...
แล้วผมก็นึกถึงหน้าแม่ครับ
ผมนึกถึงหน้าแม่ตอนร้องไห้ข้างศพผม
นึกถึงหน้าเดตอนมองศพของผม
นึกถึงน้องสาว
ผมไม่อยากทำร้ายคนพวกนี้ครับ
และพอผมจ้องมองชีวิตดีๆ ผมเห็นความน่าสนุกอยู่บ้าง ในความไร้สาระ
โลกนี้ยังมีความรัก โลกนี้ยังมีมุขตลก โลกนี้ยังมีปัญญา ให้เราเรียนรู้ไม่จบไม่สิ้น
เมื่อเราได้เรียนรู้ เราก็มีความสุข
ผมจึงอยากมีชีวิตอยู่ครับ
ข่าวเรื่องเพื่อนของเราโดดตึก
