เติมเต็มด้วยความว่างเปล่า

สัปดาห์ที่ผ่านมามีหลายเรื่องผ่านเข้ามา

เรื่องแรกคืองานรับปริญญา --- ขอยกไว้หลังรับปริญญา เพราะความรู้สึกตอนนี้ถ้าเขียนออกมาจะอ่านแล้วรู้สึกแย่แน่ๆ

เอาเรื่องของเจ้านี่ดีกว่า (ในรูปเป็นรู่น 2000 แต่ที่ถอยมาเป็นรุ่น 3000)

 

เรื่องของเรื่องคืออยากให้รางวัลตัวเอง ที่พยายามมาจนเรียนจบ ตั้งไว้ว่าจะซื้อสิ่งที่ตัวเองชอบและอยากได้มากที่สุดให้ตัวเองหนึ่งชิ้น งบประมาณ 1 หมื่น สรุปว่าผมซื้อ psp

 

กว่าจะได้มันมาเกือบโดนพ่อค้าสะพานเหล็กฟันหัวแบะ เสียเวลาเดินไปครึ่งวันเพื่อเรียนรู้สิ่งที่เรียกว่า “เทคนิคการขาย” พ่อค้าพวกนี้จิตวิทยาและความงกสูง แต่ละร้านจะมี “เทคนิคการขาย” เฉพาะตัวแตกต่างกันไป แต่ที่เหมือนกันเกือบทุกร้าน คือคนซื้อต้องจ่ายแพงกว่าโดยไม่จำเป็น (ทุกร้านที่ผมเข้าไปคุยด้วยเป็นเหมือนกันหมด) ใครที่ศึกษาข้อมูลและติดตามข่าวเกี่ยวกับ PSP มาอย่างดีจะ งง กับสิ่งที่ไอ้พวกนี้พูดเอามากๆ เพราะมันเอาอะไรไม่รู้มาพูด ตัวอย่างเช่น

 

“น้องเอาเครื่องนี้ดีกว่าเล่นข้ามโซนได้” –--- psp มันแบ่งโซนเกมด้วย !

“เอาบอตร์ญี่ปุ่นดีกว่ามี antivirus ด้วยนะ” –--- psp ติดไวรัส !!

“ถ้างบเยอะเอารุ่นท้อบของ 3000 ไปเลยดีกว่า” ---- 3000 มันคือชื่อรุ่น ท้อบเชี่ยอะไร !!!

“เพิ่มเงินอีก 2xxx จะได้รุ่นที่มีหน้าจอ 5 ล้าน pixel” ---- จอ psp มีขนาดเดียวเฟ้ย !!!!

 

โว้ยยยยยยย อยากตะโกนใส่หน้าแม่ง

 

แต่ก็น่าเห็นใจนะ พวกเขาคงมีลูกมีเมียที่ต้องส่งเสีย มีเด็กๆที่ต้องเลี้ยงดู ถึงต้องมาทำอย่างนี้ ที่พูดไม่ใช่อะไร เพราะมันช่างต่างจากร้าน nadzproject ที่ผมไปซื้อมาลิบลับ ไปลองคุยกับที่ร้านนี้ดูละกันแล้วจะพบความต่าง

 

ก่อนจะซื้อเจ้าสีฟ้าสดใสเครื่องนี้ผมชั่งใจอยู่นานระหว่างจอ LCD ขนาดเขื่อง เอาไว้เขียนโปรแกรมและเล่นเกมให้สบายตา กับ psp สุดเท่ เล่น dj-max ได้ทุกที่ทุกเวลาแม้เวลาขี้ ทีแรกเกือบจะไม่เอา psp แล้ว แต่สุดท้าย กิเลส + ความเบื่อเวลาเดินทาง มันมากกว่าความรำคาญเวลาเขียนโปรแกรมบนหน้าจอเล็กๆ จึงได้เครื่องนี้มาด้วยประการระชะนี้ .. เน้อ

สิ่งที่อยากทำจริงๆ น่ะเหรอ

เอาจริงๆเลยคือ ได้อยู่ในที่สงบ ได้อ่านหนังสือที่ชอบ ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องทำอะไร

แค่นั้นแหละ

ก็คิดว่าสิ่งที่ทำตอนนี้อาจจะทำให้ผมได้ทำสิ่งที่อยากทำจริงๆ ได้ในสักวัน

หวังว่าวันนั้นคงมีความสุข เหอะๆ

ที่จริงวันนี้ก็มีความสุขนะ สุขที่ได้คิดว่าเรากำลังจะมีความสุขในอนาคต

แปลกดีไหม

ชีวิตเดิม

สวัสดีทุกท่าน รวมทั้งตัวผมเอง

ชีวิตเวลานี้ก็สุขสบายดี ได้งาน มีเงินใช้ มีเพื่อนร่วมงานที่ดี(มาก) เพราะมันทั้งหลายเป็นเพื่อนเก่าในมหาลัย ซึ่งเรียนด้วยกันมาสี่ปี ไปค่ายด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน

ผมอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลง่ายๆ แต่หากจะออกคงต้องหาเหตุผลมากหน่อย

คำถามทั้งหลายที่ผมถามๆตัวเองไว้ยังไงก็ยังหาคำตอบไม่ได้ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาสำหรับคิดถึงคำถามเหล่านั้นแล้ว เวลาหมดไปกับการพัฒนาตัวเอง

อยู่ข้างนอกนี่เห็นคนหลายแบบมาก มากว่าตอนอยู่มหาลัย
ได้รู้อีกอย่างว่าทุกการกระทำของทุกคนล้วนมีที่มา เราสามารถทำความเข้าใจได้ เว้นก็แต่การกระทำของคนบ้า กับคนฉลาดมากๆ ที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ (คนสองประเภทนี้คล้ายๆกันเนาะ)

ที่มีความสุขดีเพราะอีกเหตุผลนึง คือ ได้ช่วยครอบครัวทางบ้านซะที เงินทั้งหมดที่ผมได้รับผมยกให้ทางบ้าน ตัวผมขอแค่เงินรายสัปดาห์ให้พออยู่ได้ สักปีสองปี หนี้ที่ทำร้ายครอบครัวผมมาตลอดจะหมดไป เพราะรายได้ของที่บ้านมีแค่พอกินพอใช้พอชำระดอกเบี้ย แต่ไม่พอชำระหนี้ เงินส่วนนี้จะช่วยได้มาก พอไม่มีหนี้ความเครียดของคนในบ้านจะลดลง ความสุขของคนในบ้านจะได้มากขึ้น

สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ทำให้รู้สึกเหนือยนะ แต่รู้สึกสนุกไม่รู้สึกท้อเลย เพราะเราเก่งขึ้นทุกวันจริงๆ ผมมองความประสบความสำเร็จของคนว่ามันต้องเป็นความสำเร็จที่เกิดจากการกระทำของตัวคนๆนั้น ไม่ใช่จากความสำเร็จของโคตรเหง้าเหล่าตระกูล เวลาใครได้รางวัลแห่งความสำเร็จ ผมรู้สึกยินดีด้วยมากๆ นั่นเป็นเครื่องยืนยันว่าความยุติธรรมมีจริง ความพยายามอย่างจริงจังได้รับการตอบสนองในทางที่ดี แต่ความสำเร็จที่ได้มาโดยไม่ซื่อตรงผมก็รับไม่ได้เหมือนกัน

ผมชอบการมีชีวิตอยู่ตอนนี้ของผมจัง เรายังหนุ่ม ยังมีช่องทางให้พัฒนาความรู้ความสามารถ มีแรงไปเที่ยวต่างจังหวัด มีแรงวิ่งเล่น มีแรงเล่นเกมข้ามคืน มีอนาคตที่ดี ถึงจะต้องออกจากงานตอนนี้ก็พอรู้แล้วว่าตลาดแรงงานในสาขานี้ต้องการคนแบบไหน ยังไงก็ไม่น่าตกงาน

ที่ยังขาดอยู่ก็คงเป็นคนที่คอยคุยด้วย คอยเป็นห่วงเป็นใย เอาใจใส่ ซึ่งตอนนี้ผมมีแม่อยู่ แต่ก็ปฏิบัติต่อท่านไม่ดีนัก บางทีทำอะไรลงไปแล้วต้องมานั่งเสียใจทีหลัง ต่อจากนี้ผมจะเปลี่ยนไปจะพยายาม สัญญาครับ

ก็จบ entry นี้แบบมีแต่อารมณ์ความรู้สึก ไม่มีเรื่องราวอะไรจับต้องได้ หึหึ มันก็แค่การเขียนโดยไม่สนใจว่าจะมีคนอ่านหรือไม่ เขียนด้วยความจริงใจ อาจไม่สนุกมาก แต่ผมจะเขียนแบบนี้แหละ จะกลับมาเขียนเรื่อยๆ เพราะเขียนแล้วรู้สึกดี